Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:
Ο συγγραφέας δε χρειάζεται συστάσεις, μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν πανεπιστημιακοί που μελετούν αποκλειστικά τα έργα του ποιητή της Ιταλίας είναι αρκετό για να δείξει την σπουδαιότητα τους. Η Θεία Κωμωδία του είναι το τρίτο πιο πετυχημένο βιβλίο στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς και ένα έργο στο οποίο οι εικόνες, η ευγλωττία, η σκέψη και ομορφιά της ομιλούμενης γλώσσας, περιπλέκονται έτσι ώστε οι εικόνες που δημιουργούνται να μένουν για μία ζωή, πλήρεις νοήματος και ποιητικής ακεραιότητας. Η Θεία κωμωδία είναι ένα κείμενο που κάνει τον αναγνώστη περήφανο που το έχει διαβάσει• η κόλαση, το καθαρτήριο και ο παράδεισος χαράσσονται ως πράγματα υπαρκτά στον αναγνώστη.
Αυτό είναι από τα βιβλία που έγραψε στα λατινικά, όχι στα ιταλικά όπως την κωμωδία του, έργο ποιητικό, πολιτικό, θεολογικό, τολμώ να πω και φιλοσοφικό. Όχι μόνο δε γράφει στα ιταλικά αλλά το σύγγραμμά του είναι απλά πολιτικό. Αυτό άραγε μειώνει το έργο; Όχι, αν και η συγκεκριμένη μετάφραση, υστερεί.
Το περί μοναρχίας υπερασπίζεται την κοσμική μοναρχία εναντίον των αυθαιρεσιών του Πάπα, οι οποίες τον αποκόπτουν από τον πραγματικό του ρόλο. Γραμμένο, πιθανόν μεταξύ των ετών 1312-1313, όταν ο Δάντης είχε ήδη εξοριστεί από τη Φλωρεντία, ο Γερμανός Αυτοκράτορας Ερρίκος ο Ζ’ είχε ήδη πεθάνει και μαζί με αυτόν και οι ελπίδες επαναπατρισμού για το Δάντη. Σε αυτή τη φάση της ζωής του, όπως μας λέει ο ίδιος, προσπαθεί να θέσει το δικό του λιθάρι στον ανθρώπινο πολιτισμό, σημειωτέον πως η κωμωδία δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα.
 |
| Ο κοσμικός αυτοκράτωρ: προστάτης της ζωής |
Το κείμενο είναι μία πραγματεία, η οποία χωρίζεται σε τρία βιβλία:
- Το πρώτο βιβλίο: προσωπικά το θεωρώ το πιο σημαντικό για το σύγχρονο αναγνώστη, καθ εξηγεί τις βάσεις στις οποίες στηρίζεται το δικαίωμα του Μονάρχη ή Αυτοκράτορα να κυβερνάει.
- Το δεύτερο: αναλύει τους λόγους για τους οποίους οι Ρωμαίοι είχαν τον δικαίωμα να δημιουργήσουν την Αυτοκρατορία.
- Το τρίτο: περιέχει την κορυφή της επιχειρηματολογίας του συγγραφέα, αποδομεί τα επιχειρήματα των αντιπάλων του, καθώς και ανακεφαλαιώνει τα πιστεύω του καταλήγοντας σε συμπέρασμα.
Στην πραγματεία του αυτή, ο Δάντης Αλιγκιέρι χρησιμοποιεί την Αριστοτελική μέθοδο επιχειρηματολογίας. Οι πηγές του είναι φιλοσοφικές, ιστορικές και θρησκευτικές. Χρησιμοποιεί τον Αριστοτέλη, τον Κικέρωνα την Αγία Γραφή, το Βιργίλιο, το Θωμά Ακινάτη, το Βοήθιο, το Γκιλμπέρτους Πορετάνους, την Καινή και την Παλαιά Διαθήκη, καθώς και άλλους φιλοσόφους της εποχής του και της αρχαιότητας για να αναπτύξει τις σκέψεις του.
Πρόκειται για μία ωφέλιμη ανάγνωση σε μία εποχή όπου η Δημοκρατία και μέσω αυτής η αριστερά έχει πλήρως επιβληθεί σε πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο• σε μια εποχή όπου τα εκλεγμένα καθεστώτα υποφέρουν από το ίδιο τους το βάρος και τα θεμέλιά τους τρίζουν• που η διανόηση καταβάλλεται από πανικό βλέποντας τον κόσμο της να καταρρέει και που ακόμα και ο δείκτης της μετριότητας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Μπορούμε λοιπόν να πουμε πως ζούμε την αποτυχία των αριστερών καθεστώτων, αναμενόμενη σε όσους «υπερβολικούς» την έβλεπαν και προειδοποιούσαν για αυτή, αλλά τελείως ξαφνική και μη λογική στους «ορθολογιστές» της σύγχρονης περιόδου.
 |
| Ο επουράνιος βασιλεύς: ηγέτης των ψυχών & άρχων του σύμπαντος όλου. |
Έχοντας φθάσει σε ένα διανοητικό τέλμα, το οποίο είναι αδύνατο να ξεπεραστεί από τη παρούσα διανόηση της εποχής, το έργο αυτό είναι μία παρουσίαση μιας παραδοσιακής, καθαρά δεξιάς (ορθής, σωστής, καλής, ενάρετης κλπ) πολιτικής θεωρίας σχετικά με το πως πρέπει να διοικείται, όχι ένα έθνος απλά, αλλά το ανθρώπινο είδος στην ολότητά του. Πρόκειται για ένα έργο-ανακούφιση στην αδιάκοπη κασέτα που παίζει το καθεστώς, όταν δε μπορεί να λύσει τα προβλήματα που το ίδιο δημιουργεί, τόσο στους πολίτες (που τάχα είναι ορκισμένο να προστατεύει) όσο και στο ίδιο.
Σκέψεις καθαρές και κρυστάλλινες δίνει Il Poeta, με σαφείς θέσεις, αυτό δηλαδή που έχει ανάγκη ο κόσμος σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.